HOE GUILLEMINE HAAR EIGEN KADERS SAMENSTELT

sep 7, 2021

en zich zo omringt met beelden die haar een goed gevoel geven

Wanneer het over kaders tegen de muur gaat, hebben Ozanne en ik het idee dat we met velen zijn die worstelen. Ofwel hebben we de kader, maar hebben we helaas ook de beruchte nagelvrees (je weet wel, wanneer je een nervous breakdown krijgt wanneer je met de hamer in je handen staat – of godbetert de boor).
Ofwel geen nagelvrees maar hey, ook geen mooie kader om vrolijk en onbevreesd in de muur te kloppen. Ozanne en ik behoren eerder tot die laatste categorie.

Een tijdje geleden werd er mij een boek geschonken van kunstfotograaf Patrick Van Roy. Ik kende hem niet, maar wat een prachtige stijl heeft die man: ken je dat, het gevoel van herkenning wanneer je een beeld ziet waarmee je je instant vereenzelvigt? Waarschijnlijk omdat het een heerlijke mood oproept die ergens diep vanbinnen in je schuilt, en zich maar af en toe laat voelen.

Wel, die fijne mood popte op wanneer ik het boek doorbladerde. Ik informeerde of de werken te koop waren, hetgeen wel zo is maar enkel in een XL formaat dat in mijn huis niet tot zijn recht zou komen.
Omdat het boek anders in de boekenkast zou terecht komen, gesloten en ongezien, besloot ik een paar beelden in te kaderen. Er zullen zeker voor- en tegenstanders zijn van het ontbinden van boeken, for sure, maar dit is hoe Ozanne en ik het zien: waarom zou je niet een paar kaders hebben liggen die je vult met beelden die iets met je doen. Die beelden kunnen van overal komen, een kunstboek, een magazine, een stuk inpakpapier in een fantastische kleur of print, … Dat er een bladzijde ontbreekt in een kunstboek dat gesloten in een boekenrek ligt? Dat lijkt ons geen enkel probleem, ha.

Hetzelfde deed ik met het magazine Cabana. Daarin staat een artikel met schetsen van de revolutionaire Yves Saint Laurent-collectie uit 1976. Ik sneed er een schets uit en kaderde die in. Ik overweeg zelfs om nog een paar identieke kaders bij te kopen (als ik tenminste achterhaal van waar ze ook al weer komen – deze ligt hier al jaren in een doos) en nog een paar schetsen in te kaderen. Want wauw, hoe mooi is dit!

Dit idee is trouwens dubbel goed. Mijn partner bracht het magazine dat ik nog niet kende mee uit het buitenland. De kader is dus een mooie reminder aan wat voor een attente man ik heb. Hij hoeft er maar naar te wijzen elke keer ik dat vergeet. Uhu.

En dus heb ik een reeks nieuwe kaders in huis. Iemand al opgevallen dat ze staan, en niet hangen? Misschien duidt dat op nagelvrees. Of gewoon op ordinaire luiheid.

 

So long!

Guillemine en Ozanne

0 Comments

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow Along

Wil je nieuwe blogposts recht in je mailbox?
Laat dan even je naam en email achter!