OZANNE VERFDE EEN KLEURKADER OP DE MUUR

mei 27, 2021

En creëerde zo optisch een eetkamer in haar open leefruimte.

  Ozanne heeft een FANTASTISCH huis. Het is een oude witloofkwekerij, in een U-vorm opgebouwd. De uiteinden van de beentjes van de U zijn in een boogvorm afgewerkt en 1 been is langer dan het andere. Anders dan bij mensenbenen kan dat voor een huis wél fantastisch uitdraaien. Want – om de menselijke vergelijking nog even door te trekken, ook al lijkt dat plots wel heel ingewikkeld allemaal – net zoals bij een menselijk gezicht maakt die assymetrie het geheel interessanter. Maar zelfs mensen met een fantastisch huis (of een fantastisch gezicht, ha) kunnen moeite hebben om het goed in te richten. De speciale features in het huis – zoals de halfronde uitbouw – vangen van zichzelf veel aandacht, en kunnen best intimiderend zijn bij de inrichting.

 

 

Bovendien is het langste beentje van de U een lange, relatief smalle en hoge ruimte, waarin zowel de zithoek als de eethoek ondergebracht moeten worden. Omdat het één lange ruimte is zonder insprongen, hoeken en kanten valt het niet mee om er een indeling in te maken die gevoelsmatig de zithoek van de eethoek scheidt, en beide hun eigen sfeer en intimiteit te geven.

Dat is trouwens een struggle bij veel mensen, zo blijkt: we bouwen tegenwoordig heel open en verbonden waardoor onze meubels heel erg in mekaar overvloeien en we het gevoel van geborgenheid, en soms ook privacy, gaan missen.

Om het helemaal lastig te maken: Ozanne heeft voorlopig geen budget om de hele ruimte in een nieuwe kleur te steken, of om nieuwe meubels te kopen die beter afgestemd zijn op de proporties en vormen van de ruimte. Het komt er dus op aan om het beste te halen uit wat ze heeft. En voor alle duidelijkheid: wat Ozanne heeft om mee te werken, is stuk voor stuk mooi. Maar als ze van scratch zou beginnen, zou ze minstens haar zetels anders gekozen hebben.

Ook dit is héél herkenbaar voor veel mensen: de aanschaf van je woning – of je nu koopt of huurt – neemt een grote hap uit je maandelijks budget. En dus stel je de aankoop van nieuwe meubels nog even uit. Dat leidt bij veel mensen tot frustraties.

THE DETAILS. De kroonluchter is een erfstuk van ons ouderlijk huis. De ronde marmeren tafel ook. De originele houten sokkel heeft de tand des tijds niet overleefd zodat Ozanne het marmeren blad voorlopig op een gerecupereerde tafelpoot heeft gezet. Ze is nog op zoek naar een lagere poot. De gestoffeerde salontafel komt ook uit ons ouderlijk huis, en heeft Ozanne opnieuw gestoffeerd. Het beeld op sokkel was een kerstgeschenk van onze papa, en werd gemaakt door de fantastische schoonmoeder van onze andere zus, beeldend kunstenares Renild Fonteyn.  De twee 1-zitjes zijn tweedehands op de kop getikt en opnieuw gestoffeerd door Funky Vintage in Oostende. De kussens en de baksteenroze poef maakte Ozanne zelf. De roze 3-zitzetel is de Mags van Hay, en was een impulsieve aankoop. Why? The colour pink…

 

PUUR HYPOTHETISCH. Stel, Ozanne mag een nieuwe zetel kiezen, op welke zetel zou ze dan flashen? Omdat de leefruimte wat smaller is, en je aan beide zijden een point of intrest hebt – links de televisie én het uitzicht door het raam, rechts de kachel – zou een modulaire zetel in het midden en mee met de lengte van de leefruimte een supercoole oplossing zijn. En misschien zelfs in een afgeronde vorm, als verwijzing naar de rondingen van de uitbouw …  En puur hypothetisch neem ik in dat geval wel haar tweedehands Togo-zeteltjes van Ligne Roset over. Ha.

PEANUT B SOFA van BONALDI

DOMINO 8 SOFA van MONTIS

Back to reality. Omdat frustratie tot weinig of niets leidt, proberen Ozanne en ik (different house, same game) een andere benadering: met geld koop je oplossingen, zonder geld creëer je oplossingen. We know, het vergt wat oefening om helemaal overtuigd te geraken – want geef toe, het is damn convenient om gewoon alles nieuw en in de juiste kleur en vorm te kunnen kopen en te laten verven – maar schaarste stimuleert de creativiteit. Je moet immers inventiever omspringen met wat je hebt, je wordt getriggerd om out of the box te denken, én je bent minder bevreesd om dingen uit te proberen, wegens niet meer zo nieuw. De gevoelens van trots, volharding, verwondering en zelfwaardering wanneer je van wat aanvankelijk een hoop misplaatste dingen lijken toch een geheel weet te maken, krijg je er gratis en voor niks bij.

 

EN DUS EXPERIMENTEERT OZANNE VOLOP MET WAT ER IS. Meubels doorschuiven. Verschillende opstellingen uitproberen. Hoogte en breedte van de ruimte aftasten. Combinaties maken. Hier en daar kleur toevoegen.

BIJ HAAR LAATSTE WAPENFEIT ging Ozanne aan de slag met haar eetplek. Concreet? Ik analyseer het even voor jullie (‘niet té veel, zus’, hoor ik Ozanne al verschrikt zeggen, maar kijk, Ozanne is hier niet, dus ik kan gewoon mijn goesting doen, en nog eens goed losgehen – sorry, folks). Here goes.

 

Om orde in de wanorde van meubels te krijgen, creëerde Ozanne optisch een eetkamer in de grote open ruimte. Dat deed ze door een kleurkader aan te brengen tegen de voor het overige witte muur. Het frame bepaalt de contouren van ‘de eetkamer’, en groepeert op die manier alles wat er binnen het kader valt. Door de eettafel er in de lengte voor te plaatsen, wordt het kamereffect optisch vergroot.

De kleurkader groepeert, én zorgt er voor dat er een FOCAL POINT is: een centraal en dominant punt waarnaar de aandacht meteen getrokken wordt wanneer je de ruimte inkijkt. Op het focal point kan je je blik laten rusten, het geeft je de tijd om de sfeer errond in je op te nemen, alvorens je blik van daaruit langzaam de ruimte verder kan ontdekken. Er komt orde en volgorde in de veelheid aan elementen in de woonruimte, waardoor je rust ervaart. Iedereen nog mee? Just getting started, folks!

WAT DOET DE KLEURKADER NOG? De twee antieke portretten die je hierboven ziet, hingen in ons ouderlijk huis al tegen de muur in de woonkamer. Het is verre familie van ons hoewel we eigenlijk niet precies weten wie ze zijn. In een poging om hen wat te doen ontspannen (het leven was duidelijk niet plezant in die tijd), noemen we ze Dirk en Sonja. Toen we ons ouderlijk huis verkochten, en onze papa naar een appartement verhuisde, moesten Dirk en Sonja van de muur. Ik herinner me nog dat mijn andere zus, ikzelf en mijn broer bijna letterlijk pompidom naar onze nagels keken toen onze vader vroeg wie van ons ‘de voorouders’ zou meenemen. Maar gelukkig hebben wij een zus die houdt van een beetje goud, gekrakkeleerde verf, en strenge mensen, en hop, daar stak Ozanne haar hand op. Wij drieën met ingehouden opluchting: allez dan, als je ze écht wil, doen wij er wel afstand van. The game of siblings.

 

Ozanne hing ze meteen op toen ze in haar huis ging wonen, en het was verboden er nog aan te komen omwille van de fragiele kader (wouldn’t dare, al was het maar door de blik van Sonja). Maar, eerlijk?
Dirk en Sonja hadden eigenlijk geen ankerpunt, ze leken wat te zweven tegen de muur en hoorden duidelijk nergens bij (weinig verwonderlijk als je met zo’n gezicht in het leven ‘hangt’, denk ik dan). Bovendien staken de goudkleurige frames met de donkere background van de portretten hard af tegen de witte muur. Museumsfeertje. Het maakte Sonja alleen maar gecrispeerder.

Maar dan kwam de kleurkader: de terracotta roze kleur geeft de gouden kaders een hedendaagse uitstraling en zorgt voor een zachte overgang naar het wit van de muren. Van streng ouderwets naar mysterieus nostalgisch. Dat hadden Dirk en Sonja niet zien aankomen. De rechthoekige vorm waarbinnen de kleur werd aangebracht, werkt als een frame voor de portretten: waar Dirk en Sonja voordien nog stuurloos in open zee aan het ronddobberen waren, relaxen ze nu heerlijk in een zwembad. Enkel de zwemband rond hun middel en een cocktail in de hand ontbreken nog.

TOT SLOT STAK OZANNE HAAR TAFEL EN BANKEN IN EEN ZACHTER KLEURTJE. Door de lichtere kleur eisen ze minder de aandacht op dan voordien, en kan onze blik geheel terecht naar het nieuwe focal point gaan: Dirk en Sonja in hun terracotta roze zwembad.

 VOOR

 NA

Het lijkt alsof er giga veel veranderd is (onder andere door al mijn gebabbel), maar dat is niet zo: in werkelijkheid deed Ozanne niet meer dan een kleine veeg verf op de muur aanbrengen, en de tafel en twee banken die ze al had in een andere kleur zetten. Kleine investering, groot effect! Ik klink als de mannen van Vermaelens Project uit In de Gloria. Remember?

Hoe het ook zij. We kunnen zeker nog een paar dingen verzinnen die voor verbetering vatbaar zijn in Ozanne haar huis … maar dàt, beste mensen, is net de charme ervan. 

So long!

Guillemine en Ozanne

VOOR WIE ZELF AAN DE SLAG WIL

Kleurkader

Verf van Levis: kleurcode E2.17.58

Breng eerst met schilderstape je frame aan tegen de muur en zet er dan je tafel eens voor. Zo kan je bijsturen. De lijnen projecteer je met een laserwaterpas, superhandig voor ongeveer alles wat je wil ophangen. Hoeft niet veel te kosten, je hebt er al eentje voor 38€ (Bosch PLL 1P laserwaterpas). Zit het frame verhoudingsgewijs goed, dan kan je het vlak binnen de schilderstape beginnen inkleuren.

Tafel en banken

Verf van Colora: Soft Grey (kleurcode WE Y50)

Remember: voorbereiding is alles wanneer je wil dat je verf goed blijft zitten! Voor je begint te verven: eerst licht opschuren (de houtvezels zetten zich open waardoor de verf beter zal hechten), dan ontvetten. Dan kan je beginnen verven. Eerst een primer erop. Handig: laat de primer al kleuren in de juiste tint. Zo is de kleur nog intenser. Dan twee lagen verf. Belangrijk is dat je verf neemt voor houten oppervlakken. Synthetische verf is heel geschikt voor houten meubels die intensief gebruikt worden, zoals een tafel.

1 Comment

  1. Else

    Mooie kleuren en goed idee een kleurkader op de muur.
    Ik vind trouwens die roze zetel heel mooi staan in het geheel!

    Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow Along

Wil je nieuwe blogposts recht in je mailbox?
Laat dan even je naam en email achter!