HOE OZANNE EEN FANTASTISCHE MEMORY WALL INTEGREERDE IN HAAR HUIS

mrt 17, 2021

En hoe we die voor jou ontleedden.
Wie weet, brengt het inspiratie.

Ozanne en ik verschillen op een heel aantal vlakken, dat is ook zo bij de inrichting van ons huis. Eén van die zichtbare verschillen is de manier waarop we beide het verleden een plek geven in ons huis. Ik doe dat, euh, niet. Ozanne doet dat wel, en het moet gezegd: ze is daar heel goed in.

 

MISSCHIEN BEST EERST WAT OMKADERING

Toen we onze ouders verloren, was er plots heel wat ‘verleden’ te verdelen. Pas op, we hebben het hier niet over het recente verleden – je weet wel, schattige foto’s van ons als baby’s en peuters, in de tuin, op vakantie. Nee, we hebben het over ‘the old world’: vergeelde foto’s van grootouders en streng uitziende overgroot-tantes.

Ik was niet geïnteresseerd in al die mensen, niet omdat ik oneerbiedig en harteloos ben, ik was op een leeftijd waarop ik mezelf nog moest ontdekken en daar had ik meer dan genoeg werk aan. Laat staan dat ik zou beginnen graven in de identiteit van verre voorouders. Maar Ozanne heeft daarin een ander instinct. Ozanne houdt van de mysterieuze en nostalgische sfeer die oude spullen uitademen. En, Ozanne is een familiemens pur sang: ze organiseert de familiebijeenkomsten, onderhoudt de familierelaties, houdt van de familieverhalen, en hecht belang aan het eren en het verderzetten van de familiegeschiedenis.

Dus, toen we samen zaten om een aantal spullen te verdelen, was er één van ons 4 (we hebben nòg een zus en ook een broer) die enthousiast haar hand opstak bij elk oud kadertje, en elke zilveren lepel. En maar goed ook: bij Ozanne heeft elk object een plek gekregen, en zijn ze niet in een vergeetdoos op de zolder beland.

DE UITDAGING

Nu, the trick is om al dat verleden mooi in het heden te kunnen schuiven. Ozanne wilde liever niet dat haar achter elke hoek een dode groottante aankijkt. Dus bundelde ze alles en maakte een family-memory wall. En wauw, wat werkt dat goed! Je wordt er naartoe gezogen, en terwijl je oog van de ene naar de andere kader glijdt, word je ondergedompeld in een tijd waar feestmenu’s nog in sierlijk handschrift geschreven werden, waar mensen zich opkleedden voor de foto, en waar een beroepsfotograaf werd ingeschakeld voor een beeld waarvan wij de grandeur met geen 1000 selfies kunnen evenaren.

Met als gevolg dat, telkens wanneer we bij Ozanne op bezoek zijn geweest, me in de auto naar huis het gevoel overvalt dat zij een familiegeschiedenis heeft, en ik niet. Hoe triestig is dat… (extra triestig, ja, gezien het feit dat we uit hetzelfde nest komen).

 Met het schrijven van deze blogpost realiseer ik me bovendien dat we in ons ouderlijk huis ook zo’n hoekje hadden. Alleen was dat een wel heel antiek hoekje, met een hyper serieuze Jugendstill hoekkast (met grote waarschijnlijkheid van een strenge groottante afkomstig), met veel krullen en ornamenten, waarop net iets te veel spullen stonden waardoor het zijn effect wat verloor. En wat ik nu besef, is dit: Ozanne eert niet enkel onze familiegeschiedenis door oude foto’s en voorwerpen een mooie plek te geven in haar huis. Ze eert ook onze thuis door in haar eigen huis te doen wat onze mama deed. Hoe mooi is dat… (bon, dat wordt er dus niet beter op in de auto naar huis).

DE MEMORY WALL ONTLEED

Waarom deze family-memory wall zo goed werkt? Ozanne en ik hebben er ons analytisch oog eens op losgelaten, en dit zijn onze inzichten:

Ozanne maakte een vignet

Oh la la, mais qu’est-ce que c’est que ça?  Wacht, we leggen het uit. Een vignet is zoveel als een hoekje dat je met bijzondere focus inricht. Het is een samenstelling van meubelstukken en voorwerpen die iets zeggen over de mensen die er wonen.

In Ozanne haar geval vertelt deze plek in huis dat familie heel belangrijk is voor haar en haar partner. Dat zij een grote sentimentele waarde hechten aan het verleden en aan hun roots.  En dat ze de overdracht van de familiegeschiedenis aan hun kinderen willen verzekeren. Zus, als je ’t zever vindt, dan hoor ik het wel in de comments onderaan, okay?  

Ze koos een goede plek uit

Namelijk het uiteinde van een stuk gang, en dat is slim. Op deze plek kom je enkel om naar het bureau te gaan (rechts), of naar de wc (links). Dat maakt dat ze er maar op een paar momenten van de dag langsloopt, wat perfect is, een mens moet geen ganse dag geconfronteerd worden met de vergankelijkheid van het leven.

Maar het werkt ook wonderwel voor wie er op bezoek komt: wanneer je richting kleinste kamer loopt, stap je op iets interessants toe, in plaats van op een saaie muur. En ja, mensen blijven lang weg wanneer ze bij Ozanne een sanitaire stop doen.

 

En werkte met wat ze had

Een aantal foto’s zaten al in een kader toen we ze verdeelden. Ozanne werkte verder op de sfeer die ze uitademden (een mix van antiek en brocante) en vulde aan met kaders die ze op de rommelmarkt en in de kringwinkel vond.

Om een uniforme sfeer te bekomen, nam ze van de meer recente kleurfoto’s een foto waarover ze een zwart/wit filter legde (inscannen? nooit van gehoord), kwestie van het zwart/wit/sepia thema te respecteren.

Ozanne gebruikte patroon ‘randomness’ 

Welke leidraad Ozanne heeft gevolgd om te bepalen waar wat zou komen aan de muur? Geen, mensen! Randomness is the name of the game. Ozanne heeft een paar kaders op de vloer opengelegd, maar is al snel op buikgevoel beginnen nagelen.

Het lìjkt at random, maar hey, ik heb de analyse gemaakt, en een aantal dingen vallen op:

  • Ozanne is binnen het frame gebleven dat de kast impliciet aangeeft
  • Ze heeft onbewust volgens een raster gewerkt: 4 hoog, 4 breed
  • Ozanne heeft geclusterd op basis van vorm, kleur en materiaal
  • En tot slot: ze liet de kaders uitwaaieren op één van de twee aangrenzende muren, want een zekere assymetrie werkt altijd goed voor het oog

Conclusie. Blijkt dat Ozanne haar buik-gevoel uiteindelijk even georganiseerd is als zijzelf.

Ozanne maakte een bronzen canvas 

Ozanne schilderde de muur waartegen de kaders hangen in een bronsachtige kleur. Alsof je naar een oude film kijkt of een grote polaroid. De kleur komt uit de Levis Ambiance Metallic collectie (code EN.01.59M).

 

En ondersteunde de compositie met een kast

De kast vond ze bij Troc, een tweedehands magazijn waar je niet naartoe gaat omdat je iets nodig hebt, maar waar je naartoe gaat opdat je achteraf kan zeggen dat wat je kocht, je altijd al nodig had (it’s a woman’s mindtrick).

Ze liet het kastje gitzwart verven (RAL 9005) en gebruikt het om de boekhouding in op te bergen – er zijn maar 100 piepkleine schuifjes, dus ja, de boekhouding is ook het eerste waar ik aan dacht – uhu.

Zowel de kaders boven de kast, als de kast zelf zijn oud. Belangrijk: the trick waardoor oud en oud werkt, zit ‘m in de verschillende tijdsgeest die beide elementen uitstralen. De kaders en voorwerpen zijn eerder ‘antiek oud’ te noemen, met een zweem van Victoriaans. De wandkast daarentegen is eerder ‘vintage oud’ te noemen, recenter dus. Het kastje is strakker en brengt rust aan de krullerigheid van de wanddecoratie. De ganse hoek Victoriaans antiek stylen, dat zou too much zijn en geënsceneerd aanvoelen.

 

Ozanne plaatste een waaklampje

Tot slot. Het lijkt iets van niets, maar het is het sluitstuk: Ozanne plaatste een lampje op de kast. Wanneer de avond valt, baadt deze hoek van het huis in een warme gloed. Helemaal wat onze familie verdient.

Ook het lampje stond op de kast bij ons thuis en is wat caduque – als je tegen de lampenkap tikt, zakt die gans opzij, sssstt – maar daardoor des te charmanter, en des te waardevoller.

NOW, WHAT’S TO LEARN ?

That’s it, folks, helemaal uit-geanalyseerd. Maar bottom line komt het voor ons hier op neer: Het verleden een plek geven in je huis is één van de mooiste gebaren die in een huis gemaakt kunnen worden. Hoe je dat doet, groots of bescheiden, georganiseerd of chaotisch, uitdrukkelijk of subtiel, is ondergeschikt aan het gebaar zelf.

 

VOOR DE VOLLEDIGHEID

Misschien nog gauw dit. Ik twijfelde eerst of ik het zou zeggen, maar aangezien we ons voorgenomen hebben om niks te verbloemen, here comes: Ozanne noemt het plekje haar dodenhoek (…). Ik vond het effe grappig – je weet wel, het is uiteindelijk ook echt een doodlopende hoek – tot ik doorhad dat ze het letterlijk bedoelt. Sindsdien opper ik de term ‘family-memory wall’ wat toch een pak eleganter klinkt, maar ik heb niet de indruk dat ze ’t oppikt (Ozanne is nogal van ’t principe om een kat een kat te noemen – zucht).

So long,
Guillemine & Ozanne

 

17 Comments

  1. Emma

    Leuk! Ik heb ook zo’n doodlopende gang. Er staat al een orgel, gekregen van zusters. Nu nog de muren. Fijn te lezen en inspirerend!

    Reply
    • Jackie Brussels

      Een orgel, wauw, klinkt geweldig!

      Reply
    • Else

      Leuk idee, iets om over na te denken.

      Reply
      • Jackie Brussels

        Super!

        Reply
    • Christelle

      ❤️

      Reply
      • Ingrid

        Zo leuk.
        Ik hou enorm van jullie blog. Leuke ideeën en leuk verwoord.

        Reply
        • Jackie Brussels

          Dankjewel, Ingrid!

          Reply
  2. Carolkne

    Topblog! Leuk om lezen, toffe tips,…
    Ozanne heeft het gewoon in haar hoofdje en vingers… 😉 en Guillemine wat analyseer jij goed en schrijf jij het allemaal zo mooi neer 🙂
    Proficiat dames ❤️

    Reply
    • Jackie Brussels

      En wat geef jij mooie complimentjes 😉 Dikke kus!

      Reply
  3. Berna Hindrikx

    Ik heb hem ook al in het “echt” gezien op Ozannes georganiseerde nichten en neven bijeenkomsten.
    Fantastisch mooi en zeer inspirerend. Mooie nostalgie.

    Reply
    • Jackie Brussels

      Aha, een Hindrikx 🙂 Ozanne heeft al verteld over jullie bijeenkomsten. Hopelijk kan dat snel weer doorgaan! Lieve groeten, Guillemine

      Reply
  4. Silke Snoecx

    In mijn hoofd speelt al jaren het idee om later (tegen dat ik een eigen huis heb ;)) iets te doen met de oude foto’s en spullen van mijn grootouders. Ideeën om dat mooie stukje verleden te integreren in de toekomst draaiden op niet veel uit… tot nu, vraagstuk opgelost! Dank jullie wel! Doen jullie super!
    En ik hou énorm van je schrijfstijl!!

    Reply
    • Jackie Brussels

      Hey Silke, heel fijn om horen dat het je op ideeën heeft gebracht. En dankjewel voor het mooie complimentje, doet plezier ;-). Guillemine

      Reply
  5. Lucy

    Heel geslaagd !

    Reply
    • Jackie Brussels

      Dankjewel, Lucy!

      Reply
  6. mia

    Ik heb onlangs mijn moeder verloren ze bewaarde heel veel en ik had geen idee wat ik ermee moest tot nu dikke merci ik wacht op meer grtjes

    Reply
    • Jackie Brussels

      Fijn te horen dt je er iets aan hebt, Mia!

      Reply

Leave a Reply to Silke Snoecx Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow Along

Wil je nieuwe blogposts recht in je mailbox?
Laat dan even je naam en email achter!